الشيخ علي الكوراني العاملي
111
فرهنگ موضوعي احاديث امام مهدي ( ع ) ( فارسى )
است ، بر رجعت دلالت دارد و تصريح ميكند كه پيش از حشر عامِ قيامت حشرى خواهد بود كه به گروههايى اختصاص دارد ، ميفرمايد : « وَيَوْمَ نَحْشُرُ مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ فَوْجًا مِمَّنْ يُكَذِّبُ بِآيَاتِنَا فَهُمْ يُوزَعُونَ . » در تفسير قمى 1 / 198 آمده است : « امام باقر ( عليه السلام ) دربارهى اين آيه : إِنَّ اللهَ قَادِرٌ عَلَى أَنْ يُنَزِّلَ آيَةً . . . ( 1 ) ، بيترديد ، خدا قادر است كه پديدهاى شگرف فرو فرستد ، فرمودند : خداوند در آخرالزمان آياتى را به شما نشان خواهد داد ، از جملهى آنها دابهاى [ جاندارى ] در زمين ، دجال ، فرود آمدن عيسى بن مريم و طلوع خورشيد از مغرب آن است . » عبارت آخرالزمان حاكى از مرحلهاى مديد از حيات است كه با بعثت رسول اكرم ( صلى الله عليه وآله ) آغاز ميشود و تا پايان دنيا امتداد مييابد . نكتهاى كه شايان ذكر است آن است كه ترتيبى كه در اين روايت آمده بيان راوى است ، چرا كه ائمه ( عليهم السلام ) تصريح نمودهاند ظهور امام مهدى ( عجل الله تعالى فرجه الشريف ) پيش از دجال و دابة الارض است . مرحوم كلينى در كافى 1 / 197 و صفار در بصائر الدرجات / 199 از امام باقر ( عليه السلام ) روايت ميكنند كه اميرالمؤمنين ( عليه السلام ) در حديثى طولانى فرمودند : « به من شش فضيلت عطا شده است : علم به مرگها و بلايا ، علم به وصيتها [ ى انبياء ] ، علم به نسبها ، فيصلهى ميان حق و باطل ، من صاحب بازگشتها و دولت حاكم بر تمام دولتهايم ، من صاحب عصا و ميسم . و جاندارى هستم كه با مردم سخن ميگويد . » ( 2 ) اين حديث با صراحت ( 3 ) بيان ميكند كه اميرالمؤمنين ( عليه السلام ) هنگامى كه به همراه رسولخدا ( صلى الله عليه وآله ) به دنيا باز ميگردد ، هم صاحب دابه است ، يعنى خداوند آن را مطيع فرمان ايشان قرار ميدهد و آن دابه با مردم سخن ميگويد ، و هم صاحب عصا ، و چه بسا عصاى موسي ( عليه السلام ) باشد و در روايت آمده كه عصاى موسى عصاى آدم ( عليه السلام ) بوده است ، و اين نشانهاى از نشانههاى خداوند در رجعت است ، و نيز صاحب ميسم كه ابزارى است كه بر پيشانى بعضى كفار نشانه ميگذارد . معناى اين مطلب آن است كه كسانى كه در دولت حضرت مهدى ( عجل الله تعالى فرجه الشريف ) اميد اصلاحشان نميرود ، گروه
--> ( 1 ) . سورهى انعام / 37 ( 2 ) . و نيز مختصر بصائر الدرجات / 41 ، الايقاظ من الهجعة بالبرهان على الرجعة / 372 و بحار الانوار 53 / 101 ( 3 ) . البته بنابر اينكه دابة را به كسر بخوانيم ، نه به رفع . م